Wielką popularnością cieszyła się forma przypominająca klasztor podwójny: przy ścisłym rozdziale życia codziennego wspólnoty kobiece opierały się na zespole kapłanów, co dawało im opiekę duszpasterską oraz zapewniało wsparcie w sprawach gospodarczych. Do rzadkich przypadków należał klasztor Fontevrault (XII w., zach. Francja), w którym opatka przewodniczyła zakonowi skupiającemu ok. 100 domów żeńskich i męskich. W pierwszych dziesiątkach XII w. z większych nowych zakonów wyraźny charakter zakonu podwójnego mieli premonstratensi (norbertanie): kobiety-siostry tworzyły w nim osobną wspólnotę z przeoryszą na czele, należąc wraz z domami-wspólnotami męskimi do szeroko pojętej “familii”. Te wspólnoty były bardzo liczne (prawdopodobnie niemal 10 tys. w poł. XII w.), jednak ok. 1140 zakon nakazał likwidację podwójnych domów, a siostry miały się przenieść na tereny odległe od klasztorów męskich.